Vol. 30-31/2021-2022 Nr 60
okładka czasopisma Child Neurology
powiększenie okładki
Informacje o Pismie

NEUROLOGIA DZIECIĘCA

Pismo Polskiego Towarzystwa Neurologów Dziecięcych

PL ISSN 1230-3690
e-ISSN 2451-1897
DOI 10.20966
Półrocznik


Powrót

Czynniki wpływające na możliwość chodu u dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową


Factors influencing the ability of ambulation in children with myelomeningocele




1Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, Katedra i Klinika Chirurgii Dziecięcej i Onkologicznej
2 Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, Samodzielna Pracownia Rehabilitacji Medycznej
Neurol Dziec 2014; 23, 47: 29-34
Pełen tekst artykułu PDF Czynniki wpływające na możliwość chodu u dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową


STRESZCZENIE
Wstęp. Przepuklina oponowo-rdzeniowa jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności ruchowej u dzieci. W zależności od poziomu uszkodzenia neurosegmentu rdzenia kręgowego powoduje ona różnego stopnia porażenia lub niedowłady kończyn dolnych, nietrzymanie moczu i stolca oraz deformacje kończyn i kręgosłupa. U większości dzieci urodzonych z przepukliną oponowo-rdzeniową rozwija się także wodogłowie, a także towarzyszące wady mózgowia, które w znacznym stopniu wpływają na codzienne funkcjonowanie chorych oraz uzyskanie niezależności w zakresie mobilności oraz samoobsługi. Celem pracy była ocena możliwości chodu u chorych z przepukliną oponowo-rdzeniową i identyfikacja czynników wpływających na osiągnięcie chodu funkcjonalnego. Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiły 44 osoby urodzone z przepukliną oponowo-rdzeniową w wieku od 2 do 18 lat. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem kwestionariusza składającego się z pytań zamkniętych. Kwestionariusze zostały wypełnione przez rodziców dzieci urodzonych z przepukliną oponowo-rdzeniową, którzy zostali zrekrutowani drogą elektroniczną (e-mail) oraz za pośrednictwem Fundacji Aktywnej Rehabilitacji. Wyniki. Większość chorych poruszała się na wózku (55%), 25% było zdolnych do chodu samodzielnego. Pozostali chodzili po domu lub byli zdolni jedynie do chodu niefunkcjonalnego. Wyższy funkcjonalnie poziom chodu osiągnęli chorzy z niższą lokalizacją przepukliny oraz bez zaburzeń równowagi. Dzieci z niższym poziomem uszkodzenia rdzenia byli też częściej pionizowani. Wnioski. Dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową mają problem z uzyskaniem niezależności funkcjonalnej w zakresie lokomocji: większość porusza się na wózku inwalidzkim. Na osiągnięcie niezależności w zakresie lokomocji mają wpływ: poziom uszkodzenia rdzenia i zaburzenia równowagi w siadzie.

Słowa kluczowe: przepuklina oponowo-rdzeniowa, ograniczenie mobilności, jakość życia


ABSTRACT
Introduction. Myelomeningocele is a major cause of physical disability in children. Depending on the level of spinal cord lesion it causes varying degrees of paralysis or paresis of the lower limbs, incontinence, and deformities of the limbs and spine. Most children born with myelomeningocele also develop hydrocephalus and associated defects of the brain which greatly affect their daily functioning and achieving independence in mobility and self-care. The aim of this study was to evaluate the possibility of gait in patients with myelomeningocele and to identify factors affecting the achievement of functional gait. Material and methods. Material consisted of 44 children born with myelomeningocele aged from 2 to 18 years. The study was performed with a questionnaire consisting of closed questions. Study was conducted among parents of children born with myelomeningocele and recruited by electronic means (e-mail) and through the Foundation for Active Rehabilitation. Results. Most patients (55%) moved in the wheelchair and 25% were able to community ambulation. Others were household ambulators or were able only to a nonfunctional ambulation. The higher level of functional ambulation was achieved by patients with a lower location of myelomeningocele and without balance disorders. Children with lower levels of spinal cord lesion were also more often verticalized. Conclusions. Children with myelomeningocele have a problem with gaining functional independence in the field of locomotion; most of them move in a wheelchair. Achieving independence in locomotion is influenced by the level of spinal cord lesion and balance disorder in the sitting.

Key words: myelomeningocele, mobility limitation, quality of life

PIŚMIENNICTWO
[1] 
Doran P.A., Guthkelch A.N.: Studies in spina bifida cystica: I general survey and reassessment of the problem. J Neurol Neurosurg Psychiatry 1961; 24: 331-345.
[2] 
Akar Z.: Myelomeningocele. Surg Neural 1995; 43: 113-118.
[3] 
Barszcz S.: Leczenie wodogłowia w wybranych sytuacjach klinicznych. [w:] Roszkowski M. (red.): Wodogłowie wieku rozwojowego. Wydawnictwo Emu. Warszawa 2000.
[4] 
Alexiou G.A., Zarifi M.K., Georgoulis G., et al.: Cerebral abnormalities in infants with myelomeningocele. Neurol Neurochir Pol 2011; 45: 18-23.
[5] 
Vachha B., Adams R.C., Rollins N.K: Limbic tract anomalies in pediatric myelomeningocele and Chiari II malformation: anatomic correlations with memory and learning - initial investigation. Radiology 2006; 240: 194-202.
[6] 
Fletcher J.M., Copeland K., Frederick J.A., et al.: Spinal lesion level in spina bifida: a source of neural and cognitive heterogeneity. J Neurosurg 2005; 102 (3 Suppl): 268-279.
[7] 
Northrup H., Volcik K.A.: Spina bifida and other neural tube defects. Curr Probl Pediatr. 2000; 30: 313-332.
[8] 
Hudgins R.J., Gilreath C.L.: Tethered spinal cord following repair of myelomeningocele. Neurosurg Focus 2004; 16: 1-4.
[9] 
Roszkowski M., Skobejko L., Barszcz S.: The tethered spinal cord, diagnosis and surgical considerations. Pediatr Pol 1996; 71: 135-141.
[10] 
Sagan L.M., Kojder I., Moss S.D., et al.: The neurosurgeon’s role in treatment of late complications of myelomeningocele. Pediatr Pol 2003; 78: 601-606.
[11] 
Byrd S. E., Radkowski M.A.: The radiological evaluation of the child with a myelomeningocele. J Natl Med Assoc 1991; 83: 608-614.
[12] 
Piatt J.H.: Syringomyelia complicating myelomeningocele: review of the evidence. J Neurosurg (Pediatrics 2) 2004; 100: 101-109.
[13] 
Hoffer M.M., Feiwell E., Perry R., et al.: Functional ambulation in patients with myelomeningocele. J Bone Joint Surg Am. 1973; 55-A: 137-148.
[14] 
Müslüman A.M., Karşıdağ S., Sucu D.Ö., et al.: Clinical outcomes of myelomeningocele defect closure over 10 years. J Clin Neurosci 2012; 19: 984-990.
[15] 
Llopis D.I., Muñoz B.M., Agulló M.E., et al.: Ambulation in patients with myelomeningocele: a study of 1500 patients. Paraplegia 1993; 31: 28-32.
[16] 
Elgamal E. A.: Natural history of hydrocephalus in children with spinal open neural tube defect. Surg Neurol Int 2012; 3: 112.
[17] 
Talamonti G., D'Aliberti G., Collice M.: Myelomeningocele: long-term neurosurgical treatment and follow-up in 202 patients. J Neurosurg (5 Suppl Pediatrics) 2007; 107: 368-386.
[18] 
Rodriguez S., Pagès E., Meléndez M., et al.: Current situation of young adults in a multidisciplinary spina bifida unit. Cerebrospinal Fluid Res. 2009; 6: 52.
[19] 
Pauly M., Cremer R.: Levels of Mobility in Children and Adolescents with Spina Bifida - Clinical Parameters Predicting Mobility and Maintenance of These Skills. Eur J Pediatr Surg 2013; 23: 110-114.
[20] 
Fujisawa D.S., Cavallari da Costa Gois M.L., Dias J.M., et al.: Intervening factors in the walking of children presenting myelomeningocele. Fisioter. mov. (Impr.) 2011; 24: 275-283.
[21] 
Schoenmakers M.A.G., Uiterwaal C.S.P., Gulmans V.A.M., Gooskens R.H.J., Helders P.J.M.: Determinants of functional independence and quality of life in children with spina bifida. Clin Rehabil 2005; 19: 677-685.
[22] 
Phillips D.L., Field R.E., Broughton N.S., et al.: Reciprocating orthoses for children with myelomeningocele. A comparison of two types. J Bone Joint Surg Br. 1995; 77: 110-113.
[23] 
Iborra, J., Pages, E. i Cuxart, A.: Neurological abnormalities, major orthopaedic deformities and ambulation analysis in a myelomeningocele population in Catalonia (Spain). Spinal Cord 1999; 37: 351-357.
[24] 
Matuszczak E., Szermińska E., Dębek W., et al.: Analysis of motor development of children with myelomeningocele. Pedriatr Pol 2011; 86: 630-633.
[25] 
Okurowska-Zawada B., Sobaniec W., Kułak W., et al.: Analysis of the motor development in patients with myelomeningocele and rehabilitation methods. Neurol Dziec 2008; 17: 31-38.
[26] 
Bartonek A., Saraste H.: Factors influencing ambulation in myelomeningocele: a cross-sectional study. Dev Med Child Neurol 2001; 43: 253-260.
Powrót
 

Najczęsciej pobierane
Semiologiczna i psychiatryczna charakterystyka dzieci z psychogennymi napadami rzekomopadaczkowymi
Neurol Dziec 2018; 27, 55: 11-14
Autyzm dziecięcy – współczesne spojrzenie
Neurol Dziec 2010; 19, 38: 75-78
Obraz bólów głowy w literaturze pięknej i poezji na podstawie wybranych utworów
Neurol Dziec 2016; 25, 50: 9-17

Narzędzia artykułu
Manager cytowań
Format:

Scholar Google
Artykuły aut.:Okulewicz P
 Artykuły aut.:Rotter I
PubMed
Artykuły aut.:Okulewicz P
 Artykuły aut.:Rotter I

Copyright © 2017 by Polskie Towarzystwo Neurologów Dziecięcych